خــــــــــــواســــته عــــــــاشـــــق

طعم تلخ زندگي

pety — Sat, 31 Oct 2009 21:23:18 GMT

^{دیــروز فریبم داد...}

^{از امــروز میترسم...}

^{از فــردا بیمناکم...}

^{ديگر طعم تلخ زندگي را نخواهم چشيد...
ميان غم بارترين}

^{و شايد زجر آورترين لحظاتم}

^مرگ

^{به سراغم مي آيد}

^{و كابوس زندگي پر دردم را}

^{ميان شيرين ترين آرزوهايم}

^{به زنجير ميكشد}

^{من مرده ام}

^{و اينك تابوتم را}

^{ميان سنگيني سكوت}

^{سنگين تر از دردهايم}

^{به سوي فرجامي كه گريبانگير انسان هاست}

^{مي برند}

^{قبرم را}

^{به تزيين دانه هاي خاكي كه جسمم را در بر مي گيرند}

^{مي آرايند}

^و

^{روياييم را پايان مي بخشد}

^{و زندگي پر از رنجم را}

^{فرجامي ابدي ميدهد}

^{انسانها}

^{زمان را تسخير خواهند كرد}

^{و آرام و آرامتر از ثانيه ها}

^{فراموشم خواهند كرد.}

^{و من}

^{ديگر طعم تلخ زندگي را}

^{نخواهم چشيد}

^{من مرده ام}

...

^{در ادامه مطلب کمی دیگر از دلنوشته هایم را گذاشته ام...}

گم کرده...

pety — Fri, 16 Oct 2009 23:49:18 GMT

_{وای بر من
گر تو آن گم کرده ام باشی}
_{که بس دور است بین ما
که این سو
پیرمردی با سپیدی های مو
و هزاران بار مردن رنج بردن
با خمی در قامت از این راه دشوار
که این سو
دستها خوشکیده
دل مرده
به ظاهر خنده ای بر لب
و گاهی حرفهای پیچ در پیچ
و هم هیچ
و گه گاهی
دو خط شعری
که گویای همه چیز است و خود ناچیز
وای بر من
گر تو آن گم کرده ام باشی
که بس دور است بین ما
که آن سو
نازنینی غنچه ای شاداب و
صدها آرزو بر دل
دلی گهواره عشقی
که چندی بیش نیست شاید
و از بازیچه بودن سخت بیزاریست
وای بر من
گر تو آن گم کرده ام باشی
که بس دور است بین ما
و عاشق گشتن و عاشق نمودن
سخت دشوار است}

_...

سکوت خواهم کرد...

pety — Wed, 07 Oct 2009 22:53:18 GMT

^{سکوت خواهم کرد واز یاد خواهم برد ،}

^{آن چه را که به پایان رسید}

^{وشروع خواهم کرد آنچه را که دوباره به اتمام میرسد:}

^{سیگاری آتش خواهم زد تا بخاطر...}

^{قلمی خواهم شکست تا به آغاز...}

^{اراده ای خواهم کرد تا به عمل...}

^{تیری رها خواهم ساخت تا به ثمر...}

^{فنجانکی خواهم شکست تا به شکست...}

^{بره ای خواهم شد تا به تمرد...}

^{وعمری خواهم کرد تا به مرگ...}

^{و اوقات را معدوم خواهم ساخت}

^{همچنانکه آب غسالخانه ای را چرک...}

^{و خاکی را مزدود...}

^{زندگیم را مفعول...}

^{و خدایان را برای لحظه ای مشغول خواهم ساخت}

^{سنگ تراش شروع میکند برای لقمه نانی}

^{وچه اهمیت دارد حقیقت آنچه مینویسد چیست؟}

^{چه اهمیتی دارد سال تولد اتفاقی که به پایان رسیده است؟}

^{و فریاد های انزجار از درد زایمان مادرم،تنها با نام پدر بر سنگ جای میگیرد}

^{من از آنچه بودم جدا شدم}

^{قطعه چند وبلوک چند نام من است}

^{تنها خود میتوانم مراقب خود باشم}

^{گودالم را دوست خواهم داشت}

^{و با موریا نه هایم چند ساعتی بازی خواهم کرد}

^{و اگر صدایی لرزان بر قبر من حمدی خواند}

^{به او خواهم خندید ،تا حد مرگ...}

خداحافظی...

pety — Tue, 22 Sep 2009 09:57:18 GMT

_{و باید رفت...}

_{همه چیز به پایان رسید!}

_{آری وقت رفتن است...}

_{وقت سفر کردن و دل کندن...}

_{وقت جدایی...}

_{پای رفتن نیست...}

_{اما باید رفت...}

_{رفت و مقصد را جست!}

_{نمی دانم به کدامین سو می روم...}

_{اما می روم...}

_{باید ادامه داد...}

_{هنوز مانده...}

_{مسیر طولانی و مقصد دور...}

_{هم شادم و هم غمگین!!!}

_{شادم از پایان و غمگینم از پایان!!!}

_{کوله بارم را بسته ام...}

_{آماده ی سفر...}

_{اما دل کندن دشوار است از عزیزان!!!}

_{رسم روزگار این است...}

_{جدایی از کسانی که دوستشان داری!!!}

_{سخت است اما چاره ای نیست!}

_{دلم برای همه تنگ می شود...}

_{رفتن اجباریست...}

_{ماندن بعید...}

_{تنها باید رفت و سفر کرد!!!}

_{تنها باید ادامه داد!!!}

_{آری می روم...}

_{خدا نگهدار...}

چه زود فراموش شدم...

_{چه زود فراموش شدم آن زمان كه نگاهم از نگاهت دور شد ....
چه زود از یاد تو رفتم آنگاه كه دستانم از دستان تو رها شد....
مقصد من در این راه عاشقی بیراهه بود این همه انتظار و دلتنگی بیهوده بود !
با اینكه دلتنگ هستم اما چاره ای جز تحملش ندارم ،خیلی خسته ام ،
راهی جز تنها ماندن ندارم !
چه زود قصه عشقمان به سر رسید اما آن مرد عاشق به عشقش نرسید !
چه زود آسمان زندگی ام ابری شد ، دلم برای آن آسمان آبی دلتنگ است ،
كه با هم در اوج آن پرواز می كردیم و به عشق هم می خواندیم آواز زندگی را ...
آرزوی دلم تبدیل به رویا شد ، تنها ماندم و عشقم افسانه شد ...
چه زود رفتی و چشم به ستاره ای درخشان تر از من دوختی ،}

_{با اینكه كم نور بودم اما داشتم به پای عشقت می سوختم ،}

_{با اینكه برای خود كسی نبودم ،
اما آنگاه كه با تو بودم برای خودم همه كس بودم !}_{چه زود غروب آمد و دیگر طلوعی نیامد !}_{هرچه به انتظار آمدنت نشستم نیامدی ، هرچه اشك ریختم كسی اشكهایم را پاك نكرد،
هرچه گوشه ای نشستم و زانو به بغل گرفتم}

_{كسی نیامد مرا در آغوش بگیرد و آرام كند .
خواستم بی خیال شوم ، بی خیالی مرا دیوانه كرد ،}

_{خواستم تنها باشم ، تنهایی مرا بیچاره كرد .
چه زود گذشت لحظه های با تو بودن ، چه دیر گذشت لحظه های دور از تو بودن}

_{و دیگر نگذشت آنگاه كه تو رفتی و هیچ گاه نیامدی !
باور داشته باش هنوز هم برای تو زنده ام ،}

_{هر گاه دیدی نیستم بدان كه از عشقت مرده ام !
چه زود فراموش شدم آن زمان كه دلم برایت خون شد ....
تازه می خواستم با آن رویاهای عاشقانه ای كه در سر داشتم تو را خوشبخت كنم ،}

_{می خواستم عاشق ترین باشم ،}

_{برای تو بهترین باشم ،}

_{اما نمی دانستم دیگر جایی درقلبت ندارم ...}

_{چه زود فراموش شدم آن زمان كه دیگر تو را ندیدم !}

مــــسـافــــر شـــــوم !

pety — Fri, 11 Sep 2009 04:19:18 GMT

_{^{ای مسافر !!!
اي جدا ناشدني !}}

_{^{گامت را آرام تر بردار ! از برم آرام تر بگذر !}}

_{^{تا به کام دل ببينمت .}}

_{^{بگذار از اشک سرخ ، گذرگاهت را چراغان کنم .}}

_{^{آه ! که نميداني ... سفرت روح مرا به دو نيم مي کند ...}}

_{^{و شگفتا که زيستن با نيمي از روح تن را مي فرسايد ...}}

_{^{بگذار بدرقه کنم واپسين لبخندت را و آخرين نگاه فريبنده ات را .
مسافر من !}}

_{^{آنگاه که مي روي کمي هم واپس نگر باش . با من سخني بگو .}}

_{^{مگذار يکباره از پا در افتم ... فراق صاعقه وار را بر نمي تابم ...}}

_{^{جدايي را لحظه لحظه به من بياموز...}}

_{^{آرام تر بگذر ...}}_{^{وداع طوفان مي آفريند...}}

_{^{اگر فرياد رعد را در طوفان وداع نمي شنوي ؟!}}

_{^{باران هنگام طوفان را که مي بيني !}}

_{^{آري باران اشک بي طاقتم را که مي نگري ...
من چه کنم ؟}}

_{^{تو پرواز مي کني و من پايم به زمين بسته است ...}}

_{^{اي پرنده ! دست خدا به همراهت ...
اما نمي داني ...
نمیدانی که ان هنگام که سفرت به پایان رسد
ایا از خود راضی و خشنود هستی؟؟؟
پس گامهایت را ارام واهسته بردار و از
انچه در سفرت تو را به بیراهه میکشاند دوری کن}}

_{^{حال تو حال کسی است ، که با ایمان و عزم راسخ
برای پیمودن و صعود به قله ی رهایی اینک در دامنه ی کوه ایستاده است}}

_{^{به بالا که مینگری نگران نشو
بدان که تنها نیستی...
فرشتگانی مهربان همراه تواند و گاهی که خسته میشوی! انها یاریت میکنند و همراه تو اند انجا که حس تنهایی کردی!}}

_{^{فقط قله را ببین ..
ببین که بر فراز ان ایستاده ای
و ان گاه ....
تن رنجورت هر چند ممکن است زخمی و خستگی ناچیزی داشته باشد...
اما حس زیبایت را از اینک میبینم
که چه شیزین است فتح قله های رهایی...}}

_{^{میبینی برای رسیدن هر چه کردی
ارزشمند است
ان گاه که از اسارت من رها گشتی...
وه چه شیرین است رهایی برای تو...}}

_{^{بقیه در ادامه مطلب...}}

سکوت مرگ

pety — Wed, 09 Sep 2009 00:08:18 GMT

_{گاه می اندیشم}

_{خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟}

_{آن زمان که خبر مرگ مرا}

_{از کسی می شنوی}

_{روی ترا کاشکی می دیدم.}

_{شانه بالا زدنت را.}

_{- بی قید}

_{وتکان دادن دستت که}

_{- مهم نیست زیاد}

_{و تکان دادن سر را که}

_{ـ عجب! عاقبت مرد؟}

_{- افسوس!}

_{- کاشکی می دیدم!}

_{من به خود می گویم}

_{« چه کسی باور کرد جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد؟»}

_{من درون قفس سر اتاقم دل تنگ}

_{میپرد مرغ نگاهم تا دور}

_{وای باران، باران}

_{شیشه پنچره را باران شست}

_{از دل من اما}

_{چه کسی نقش تو را خواهد شست؟}

_{بقیه در ادامه مطلب...}

مــــــرگ مــــــــن!

pety — Tue, 01 Sep 2009 09:22:18 GMT

_{خبر مرگ من آرام در صدایت ریخت}

_{ناگهان شانه هات لرزید ند}

_{چشم ها را کلافه}

_{پشت سر هم باز و بسته می کردی}

_{روی مرطوب گونه ات آرام قطرهایی درشت غلتید ند}

_{صبح تاریک و سرد بهمن ماه از دهان ها بخار می آمد}

_{مرده ها را به نوبت انگاری توی غسالخانه می چیدند}

_{دست بی اعتنا و سنگینی که مرا روی تخته می شست}

_{چشم های غریب و غمگین ات پشت دیوارها نمی دیدند}

_{مثل تازه عروسها وقتی پیکرم را سپید پیچیدند}

_{بعد از آن دست دیگری آمد پلک سنگین و خیس من را بست}

_{برای ابدیت بست چشمم را…!!}

_{چشم های تو دیگر از امروز گریه های مرا نمی دیدند}

_{زیر سنگینی تابوت انگار دلم از ترس و غصه می ترکید}

_{مشتی از خاک های بی وقفه توی آغوش باد رقصیدند}

_{هی سرت داد می زدم …..!!}

_{برگرد…..برگرد}

_{من از این گور سرد می ترسم}

_{گوش هایت چقدر کر شده بود..!}

_{حرفهای مرا نفهمیدند}

_{گریه های تو کلافه ام می کرد}

_{ناله هایم بلند تر شده بود}

_{اسکلت های پیش کسوت تر گورستان به من و ناله ام خندیدند}

_{هق هق تو شدیدتر می شد}

_{چون روال همیشگی هر کسی سوره ای خواند و دور شد از من}

_{خدا بیامرزتش….!!}

_{دستهایی فشرد دستت را}

_{صورتت را سه بار بوسیدند}

_{توی پیراهن سیاه خودت مثل یک تکه ماه می ماندی}

_{دلم تنگ میشود بی تو}

_{هم از این گور سرد می ترسم}

_{شهر سرد و بهمن ماه}

_{سایه ات روی سنگ قبرم می لرزید}

_{مثل هر پنجشنبه می آیی}

_{فاتحه ای می خوانی}

_{من به پایان رسیده ام کم کم}

_{شانه های تکیده ام اینجا زیر باران وبرف پوسیدند}

_{اینجا یا ابری است یا باران می بارد}

_{روی این شهر لعنتی انگار خاک سنگین مرده پاشیدند…..!!}

مرگ من نزدیک است... در ادامه مطلب

پــــــاییز غـــــــم!

pety — Tue, 25 Aug 2009 22:18:18 GMT

_{پاییز می‌رسد}

_{پاییز باشکوه و دل‌انگیز می‌رسد}

_{این آسمان دوباره پر از زاغ می شود}

_{قلبم ز داغ لاله رخی، داغ می‌شود}

_{چشمم، به قاب عکس تو زنجیر می‌شود}

_{باز این هوا به یاد تو دلگیر می‌شود}

_{در کوچه‌ها دوباره دوان دوان کودکان شاد}

_{در خانه‌ها دوباره پزان شلغم سپید}

_{در دشت‌ها دوباره روان سیل بی‌شکیب}

_{از آسمان ستاره سرازیر می‌شود}

_{من خسته،... ناامید،... پریشان و بی‌رمق}

_{سر را میان حلقه دستان فشرده...منگ}

_{بغضم میان سینه نفس‌گیر می‌شود}

_{از یاد همه رفته ام ای دوست عزیز}

_{هر چند زندگی زبر و زیر می شود}

_{ادامه نا گفته های قصه خودم به همرام شعر در ادامه مطلب}

تنها در میان تن ها چه عاشقانه مانده ام...

pety — Tue, 11 Aug 2009 21:04:18 GMT

_{{تنها میان تن ها چه عاشقانه مانده ام}
.}

_{تنها میان تن ها چه عاشقانه مانده ام}

_{در بیهودگی انتظار پیوستن به تو چه بی صبرانه مانده ام}

_{چه خوانه دوریت را بر سردر خانه نوشته اند}

_{و من در نخواندن آن چه پافشارانه مانده ام}

_{چه بسیار است دورویی ها ، فراموش کردن ها و گفتن ها}

_{و من در این هم همه چه صادقانه مانده ام}

_{رفیقان با نارفیقی خود رفیقند}

_{من هنوز با آنان چه دوستانه مانده ام}

_{خاستگاه من کجاست که من آن جا قنودن خواهم}

_{من در پیمودن آن چه عاجزانه مانده ام}

_{تنها میان تنها چه عاشقانه مانده ام}

_{بقیه شعرها در ادامه مطلب...}

به خودم چرا؟...

pety — Fri, 07 Aug 2009 07:37:18 GMT

_{به خودم چرا،}

_{اما به تو كه نمي توانم دروغ بگويم!}

_{مي دانم بر نمي گردي!}

_{مي دانم كه چشمم به راه خنده هاي تو خواهد خشكيد!}

_{مي دانم كه در تابوت ِ همين ترانه ها خواهم خوابيد!}

_{مي دانم كه خط پايان پرتگاه گريه ها مرگ است!}

_{اما هنوز كه زنده ام!}

_{گيرم به زور ِ قرس و قطره و دارو،}

_{ولي زنده ام هنوز!}

_{پس چرا چراغه خوابهايم را خاموش كنم؟}

_{چرا به خودم دروغ نگويم؟}

_{من بودن ِ بي رؤيا را باور نمي كنم!}

_{بايد فاتحه كسي را كه رؤيا ندارد خواند!}

_{اين كارگري،}

_{كه ديوارهاي ساختمان نيمه كاره كوچه ما را بالا مي برد،}

_{سالها پيش مرده است!}

_{نگو كه اين همه مرده را نمي بيني!}

_{مرده هايي كه راه مي روند و نمي رسند،}

_{حرف مي زنند و نمي گويند،}

_{مي خوابند و خواب نمي بينند!}

_{مي خواهند مرا هم مرده بينند!}

_{مرا كه زنده ام هنوز!}

_{(گيرم به زور قرص و قطره و دارو!)}

_{ولي من تازه به سايه سار سوسن و صنوبر رسيده ام!}

_{تازه فهميده ام كه رؤيا،}

_{نام كوچك ترانه است!}

_{تازه فهميده ام،}

_{كه چقدر انتظار آن زن سرخپوش زيبا بود!}

_{تازه فهميده ام كه سيد خندان هم،}

_{بارها در خفا گريه كرده بود!}

_{تازه غربت صداي فروغ را حس كرده ام!}

_{تازه دوزاري ِ كج و كوله آرزوهايم را}

_{به خورد تلفن ترانه داده ام!}

_{پس كنار خيال تو خواهم ماند!}

_{مگر فاصله من و خاك،}

_{چيزي بيش از چهار انگشت ِ گلايه است،}

_{بعد از سقوط ِ ستاره آنقدر مي ميرم،}

_{كه دل ِ تمام مردگان اين كرانه خنك شود!}

_{ولي هر بار كه دستهاي تو،}

_{(يا دستهاي ديگري، چه فرقي مي كند؟)}

_{ورق هاي كتاب مرا ورق بزنند،}

_{زنده مي شود}

_{و شانه ام را تكيه گاه گريه مي كنم!}

_{اما، از ياد نبر! بيبي باران!}

_{در اين روزهاي ناشاد دوري و درد،}

_{هيچ شانه اي، تكيه گاه ِ رگبار گريه هاي من نبود!}

_{هيچ شانه اي!?}

_{بقیه در ادامه مطلب...}